บทที่ 1491 หนึ่งกำมือหนึ่งเฟน

“ดีครับ หนูเป็นเด็กดีมาก ดีเหลือเกินจริง ๆ”

หลี่เซี่ยงตงนึกไม่ถึงเลยว่าหลังจากพ่นวาจาอ้อมโลกไปตั้งไกล สุดท้ายพิกัดลงจอดของระบบระเบิดจะมาตกอยู่ที่ตัวเขาเองแบบนี้

ไม่รู้หรอกว่าในใจของพวกโจวอวี้ฉินจะมีความคิดอ่านอย่างไร แต่เขาเหลือบเห็นหลี่เสี่ยวไห่กำลังพยายามกลั้นระบบอารมณ์ขำอยู่ จึงรีบหยัดยืนขึ้น เลื่อนเก้าอี้ขยับก้าวเท้าเข้าไปนั่งปักหลักประกบติดข้างกาย ‘เสื้อนวมรั่วลม’ ที่คิดจะสละญาติร่วมสายโลหิตเพื่อความถูกต้อง

หลังจากนั่งลงกินบะหมี่ไปหนึ่งคำพร้อมกับเคี้ยวกระเทียมตามไปหนึ่งกลีบ หลี่เซี่ยงตงคพยื่นมือไปหยิบชามในมือของหลี่เสี่ยวจู๋มาวางลงบนโต๊ะ จากนั้นคเข้าไปล็อคตัวเธอไว้แล้วเปิดฉากอ้าปากเป่าลมหายใจเข้าใส่ทันที

กลิ่นกระเทียมฉุนกึกพุ่งเข้าปะทะใบหน้าอย่างรุนแรง ทำเอาหลี่เสี่ยวจู๋ต้องเอียงหน้าหลบดิ้นรนขัดขืนอย่างดุเดือด “เหม็นจะตายอยู่แล้วค่พ คุณพ่อรีบถอยห่างจากพิกัดนี้เลยนะคติกา!”