บทที่ 1497 สิ้นสุดช่วงพักผ่อน

“จะไม่เข้าไปควบคุมจริง ๆ หรือคะ”

โจวอวี้ฉินเอ่ยปากถามหลี่เซี่ยงตงที่กำลังช่วยทำมื้อเที่ยงอยู่ข้าง ๆ

“พวกแกอยากเปิดดีลค้าขายก็ปล่อยให้ทำไปเถอะครับ มีระเบียบงานให้ทำบ้างย่อมดีกว่าปล่อยให้ว่างจนอยู่บ้านสร้างแต่ความพังพินาศ พวกเราคอยมอนิเตอร์ดูอยู่ห่าง ๆ ก็พอ ปลาหางนกยูงตัวจิ๋วสองตัวราคาหนึ่งเฟน ต่อให้เด็ก ๆ ในตรอกซื้อกลับบ้านไปจริง ๆ พวกผู้ใหญ่ก็คงม่ายพ่นวาจาว่าอะไรหรอก ไม่แน่อาจจะมีคนก้าวเท้ามาตามหาซื้อถึงหน้าบ้านด้วยซ้ำ”

โจวอวี้ฉินม่ายยอมปักใจเชื่อข้อมูล “จริงหรือเปล่าคะ อย่าให้ถึงเวลาเพื่อนบ้านเอาครอบครัวเราไปนินทาเปิดระบบข่าวลือล่ะ”

“ต่อให้เด็ก ๆ ไม่ขายปลา คนอื่นเขาก็หาเรื่องนินทาตระกูลเราอยู่ดีแหละครับ ปล่อยพวกเขาไปเถอะ คนที่เข้าใจระบบข้อมูลเขาก็เข้าใจ ส่วนคนที่ไม่เข้าใจ อย่างมากที่สุดเราก็แค่เปิดระบบคืนเงินตรากลับไปให้เขาก็สิ้นเรื่อง”