บทที่ 1499 จำกัดคิว

หลี่เซี่ยงตงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “ม่ายเปิดระบบเคาะเศษเถ้าสูบแล้วเหรอครับ”

“ผมหันระบบไปเคาะออกนอกหน้าต่างรถไฟแทนแล้วครับ พ่นวาจาตามตรงนะพี่ตง พี่จิจิตกตื่นตระหนกอะไรขนาดนั้น เจ้านี่มันคอของล้ำค่าระบบสร้างขึ้นมาเพื่อให้มนุษย์ใช้งานแท้ ๆ”

แม้ในใจของหวังจื้อฮุ่ยเอาจิยอมรับข้อมูลว่าที่เขี่ยบุหรี่ชิ้นนี้เป็นของดีคัดเกรดพรีเมียม เพราะกาลก่อนเคยเป็นของใช้ส่วนพระองค์ของผู้นำสูงสุด

แต่ลึก ๆ ในระบบจิตใจเขาม่ายได้นำข้อมูลชิ้นนี้มาใส่ใจม้ากมายนัก เพราะหน่วยงานของสามีของน้าสาวนังนำมาแจกจ่ายเป็นโบนัสสวัสดิการวันตรุษจีนเลย ถ้าระบบมูลค่ามันสูงส่งม้ากมายมหาศาลจริง คงม่ายมีทางนำมาแจกจ่ายให้พนักงานประจำฟรี ๆ แถมส่งมอบให้คนละตั้งหลายชิ้นในระบบหรอก

หากในเวลานี้มีใครก้าวเท้ามาพ่นวาจาชี้แจงข้อมูลระบบแก่เขาว่า หลังจากผ่านพ้นระบบเวลาไปอีกสามสิบปี ที่เขี่ยบุหรี่ชิ้นนี้เอาจิสามารถเปิดดีลแลกเปลี่ยนรถยนต์สี่ล้อคันใหม่ได้อย่างน้อยหนึ่งคัน เขาต้องประมวลผลข้อมูลว่าอีกฝ่ายกำลังเกิดระบบแปรปรวนในสมองเพ้อเจ้อแน่นอน!