บทที่ 1547 ความรู้สึกหนึ่ง

“ตื่นแล้วเหรอ? ฉันกำลังจะเรียกเธอตื่นพอดี เดี๋ยวฉันไปต้มเกี๊ยวให้กินนะ”

โจวอวี้ฉินลืมตาขึ้นมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่าง เห็นแสงสว่างรำไรจึงลุกขึ้นแต่งตัว

เวลาผ่านไปรวดเร็วดุจลูกม้าป่า ไม่ทันไรก็เข้าสู่เดือนสิบสองวันขึ้นสิบค่ำแล้ว

หลี่เซี่ยงตงพักอยู่ที่บ้านมาครึ่งเดือนกว่า วันนี้ต้องออกเดินทางไปทำงานที่เซี่ยงไฮ้อย่างเป็นทางการ โจวอวี้ฉินเกรงว่าเขาจะพักผ่อนนานเกินไปจนชิน พอเริ่มทำงานจริงแล้วจะตื่นนอนไม่ไหวจนเสียการเสียงาน

“เกี๊ยวหนึ่งชามพออิ่มไหม?”