บทที่ 1553 บรรจุเต็มอัตรา

ถูกแทงใจดำเข้าอย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัว โฮ่วซานแสดงอาการไม่อยากพูดอะไรอีก เมื่อเขาได้ยินเสียงหัวเราะของหลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อดังขึ้นมาอีก ยิ่งรู้สึกเสียหน้าจนอยากจะตบปากตัวเองสักฉาดที่ดันไปพูดจาอวดดีเมื่อครู่

“ผมพูดอะไรผิดไปเหรอครับ?” จางต้าเป่างงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมโฮ่วซานถึงจู่ๆ ก็เงียบกริบไป และยิ่งไม่เข้าใจว่าหลี่เซี่ยงตงกับอาเจ๋อขำเรื่องอะไรกัน

“ต้าเป่า นายไม่ผิดหรอก คออ่อนก็ต้องไปนั่งโต๊ะเด็กน่ะถูกแล้ว” อาเจ๋อที่คุ้นชินกับการหยอกล้อและมักจะพลาดท่าเสียเองอยู่บ่อยๆ เมื่อสบโอกาสเช่นนี้จึงหาจังหวะเอาคืน แต่โฮ่วซานที่กำลังโดนหยอกไม่ขำด้วย “ถูกกะผีน่ะสิ!”

เห็นทั้งสองเริ่มปะทะฝีปากกัน จางต้าเป่าก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหน ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเข้ามาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงกระแอมของหลี่เซี่ยงตง ทั้งคู่ที่กำลังเถียงกันจึงต้องสงบศึกชั่วคราว

อาหารทีละจานถูกนำมาวางบนโต๊ะ ตรงหน้าหลี่เซี่ยงตงทั้งสี่มีข้าวสวยคนละชาม ชามนั้นเป็นชามลายดอกไม้ขอบน้ำเงินก้นขาว ดูหนาและให้ความรู้สึกแข็งแรง ปากชามกว้างกว่าสิบเซนติเมตร ข้าวในชามพูนจนล้น ดูแล้วมีน้ำหนักไม่ใช่เล่น