บทที่ 1562 แบ่งของเล่น

“ผมกลับมาแล้วครับ!” หลี่เสี่ยวไห่ตะโกนบอกทันทีที่ก้าวเข้าบ้านหลังเลิกเรียน เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องฝั่งตะวันออกอย่างร่าเริง ในขณะที่กำลังแขวนกระเป๋านักเรียนไว้ที่ราวแขวน เขาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าผ้าคาดเอวที่แขวนอยู่ตรงนั้น

เมื่อนึกถึงที่เมื่อสองวันก่อนคุณย่าหลี่คอยพร่ำบอกอยู่ตลอดว่าหลี่เซี่ยงตงจะกลับมาวันนี้ เขาก็แน่ใจได้ทันทีว่าตอนนี้พ่อของเขาอยู่ที่บ้านแล้ว

หลี่เสี่ยวไห่ยังไม่รีบไปล้างมือ เขาเดินออกจากห้องฝั่งตะวันออกแล้วตรงดิ่งไปยังเรือนหลัก ทักทายคุณย่าหลี่ก่อนจะหันไปมองหลี่เซี่ยงตงที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างโต๊ะแปดเซียน

“พ่อครับ พ่อกลับมาถึงตั้งแต่กี่โมงครับ?”

“ไม่นานหลังจากลูกไปโรงเรียนนั่นแหละ รีบไปล้างมือล้างหน้าซะ เดี๋ยวรอปู่กับย่าและคนอื่นๆ มาถึง เราก็จะเริ่มทานมื้อเย็นกันแล้ว” หลี่เซี่ยงตงยิ้มพลางเร่งลูกชาย