บทที่ 1564 ออกความเห็น

“ตกลง ปู่จะซื้อให้” ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของพ่อหลี่มีอาการกระตุกที่มุมปากเล็กน้อย

อันที่จริง หลุมพรางในลักษณะนี้ เขาเคยตกลงไปแล้วไม่ต่ำกว่าครั้งหนึ่ง และทุกครั้งเขาก็เป็นฝ่ายกระโจนเข้าหาเอง ทั้งที่ในบางครั้งเขารู้สึกได้ชัดเจนว่าคำพูดของฝ่ายตรงข้ามต้องมีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนอยู่แน่นอน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะยอมเดินเข้าหาอย่างเต็มใจ

สาเหตุหลักก็คือหลี่เสี่ยวจู๋หลานสาวตัวน้อยคนนี้ทั้งน่าสนใจและชอบอ้อนเขา การที่เขา ‘ตกลงไปในหลุม’ โดยไม่รู้ตัวแบบนี้ จึงนับเป็นการยอมจำนนอย่างเต็มใจ

“คุณปู่คะ อีกสองวันผ่านไปคุณปู่จะไม่ลืมใช่ไหมคะ?” หลี่เสี่ยวจู๋จ้องมองด้วยดวงตาที่เป็นประกาย รอคำตอบรับ

“ไม่ลืมหรอก ปู่ความจำดีจะตายไป” พ่อหลี่ในปี 1983 ไม่ใช่พ่อหลี่ในปี 1979 อีกต่อไปแล้ว เมื่อสี่ปีก่อน เงินเดือนส่วนใหญ่ที่เขาได้รับในแต่ละเดือนล้วนถูกนำไปจุนเจือลูกชายทั้งสามคนจนหมด