บทที่ 1577 การแบ่งปัน

“หาดทรายกว้างใหญ่ น้ำทะเลสีคราม...” หลี่เสี่ยวจู๋ที่กำลังเตรียมร้องเพลง พอหันไปเห็นหลี่เซี่ยงตงและจางเหมี่ยวเหมี่ยวเดินมาทางตน ก็ยิ้มแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา

หลี่เซี่ยงตงมองดูเธอที่ใช้มือสองข้างกุมกระเป๋าเสื้อไว้แน่นขณะวิ่งมาหา “เดินเล่นรอบหนึ่งแล้วยังเหลือถั่วลิสงกับเมล็ดทานตะวันอีกสองกระเป๋า แบ่งไม่หมดเหรอ?”

“ไม่ใช่ค่ะ ถั่วลิสงกับเมล็ดทานตะวันแบ่งหมดแล้ว ในกระเป๋านี่คืออัลมอนด์อเมริกันค่ะ” หลี่เสี่ยวจู๋ส่ายหน้าแล้วรีบชี้แจงเพื่อเอาตัวรอด “คุณป้าโฮ่วคะยั้นคะยอจะให้หนูท่าเดียว หนูบอกว่าไม่เอา ไม่ควรไปกินไปหยิบของคนอื่นมา คุณป้าโฮ่วก็โกรธน่ะค่ะ สุดท้ายก็ยัดใส่มือหนูมาจนได้ โธ่... หนูเองก็จนปัญญาจริงๆ ค่ะ”

“จนปัญญาเหรอ? พ่อว่าลูกน่ะเต็มใจสุดๆ ดีใจออกนอกหน้าขนาดนั้น พ่อยังได้ยินลูกร้องเพลง ‘แตรหอยสังข์น้อย’ อยู่เลย” หลี่เซี่ยงตงยกมือขึ้นลูบหัวหยอกเย้า หมวกรูปหัวเสือบนหัวหลี่เสี่ยวจู๋เบี้ยวไปข้างหนึ่งแต่เธอก็ไม่ถือสา แถมยังหรี่ตาหัวเราะชอบใจ

เธอจัดหมวกให้เข้าที่ แล้วล้วงหยิบลูกอมมงคลก้อนสุดท้ายออกมาจากอีกกระเป๋า “พี่สาว เอาไปกินค่ะ หนูเก็บไว้ให้พี่โดยเฉพาะเลยนะ กินลูกอมมงคลแล้วจะได้โชคดีค่ะ”