บทที่ 1630 พูดขอบคุณมาก่อน

“ไม่ใช่นะ แม้แต่เงินจากภาพเทพเจ้าก็ยังอยากจะหาด้วยเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงทำหน้าพูดไม่ออก รู้สึกว่าลูกสาวตัวอ้วนบนรถนี่จะหน้าเงินเกินไปแล้ว หลี่เสี่ยวจู๋ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ “ไม่ได้เหรอคะ?” หลี่เซี่ยงตงเหนื่อยใจ ขี้เกียจจะอธิบายว่าภาพเทพเจ้าบนแผงพวกนี้มันเป็นงานพิมพ์ทั้งนั้น “คุณปู่ซุนของลูกวาดรูปเป็น ลูกอยากเรียนก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ต้องเรียนเขียนพู่กันจีนให้เป็นก่อน จะกินคำเดียวให้เป็นคนอ้วนเลยมันไม่ได้หรอกนะ ยังเดินไม่เป็นเลย อย่าเพิ่งคิดจะวิ่ง”

“ก็ได้ค่ะ งั้นหนูเรียนเขียนพู่กันจีนก่อน” หลี่เสี่ยวจู๋ไม่ได้เถียงต่อ ขืนไปยั่วโมโหหลี่เซี่ยงตงเข้า ธุรกิจทำเงินของเธอเก้าในสิบส่วนคงต้องพังทลายแน่

พวกเขาซื้อเทียนและธูปสำหรับไหว้ที่แผงลอยข้างหน้า เทียนไหว้ซื้อตามจำนวนที่ต้องใช้ในช่วงปีใหม่ ส่วนธูปซื้อมาเยอะหน่อย ปกติคุณย่าทวดหลี่และคุณย่าหลี่ชอบจุดธูปที่บ้านอยู่แล้ว ธูปมัดใหญ่ราคามัดละแค่หนึ่งเหมาห้าเฟิน ก็เลยตัดสินใจซื้อมาสองมัดใหญ่เลย “ตงจื่อ เดี๋ยวแม่กับเมียแกจะพาเสี่ยวเหมยกับเสี่ยวหลานข้ามไปเดินดูของฝั่งตรงข้ามนะ แกอย่าลืมซื้อประทัดล่ะ”

“ทราบแล้วครับแม่ พวกแม่ไปเถอะครับ” หลี่เซี่ยงตงรับคำ มองดูคุณแม่หลี่และโจวอวี้ฉินพาสองพี่น้องหลี่เสี่ยวเหมยเดินข้ามถนนไป ส่วนเขาก็เข็นรถสามล้อเดินหน้าต่อไป

“พ่อคะ ข้างหน้ามีประทัดขายด้วย!” ในที่สุดหลี่เสี่ยวจู๋ก็รอจนถึงช่วงเวลาซื้อประทัดที่เธอเฝ้าคิดถึง เธอรีบไถลตัวลงจากรถสามล้อ เดินนำหน้าไป พอถึงที่ขายประทัดก็พุ่งเข้าไปที่หน้าแผงทันที “เธอเบียดฉันนะ” เด็กชายตัวน้อยที่กำลังซื้อประทัดอยู่คนหนึ่ง หันมามองหลี่เสี่ยวจู๋ด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เด็กชายเห็นหลี่เสี่ยวจู๋ขอโทษอย่างจริงใจก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ และกำลังจะหันไปบอกพ่อค้าว่าตัวเองต้องการซื้อประทัดอะไร แต่แล้วแขนก็ถูกคนตีเบาๆ “ทำอะไรเนี่ย?”