บทที่ 1634 เพลงส่งลา

ภาพยนตร์เรื่อง 'ความหลังทางใต้' ไม่ได้โด่งดังเป็นพลุแตกทันทีที่เข้าฉาย มันเป็นภาพยนตร์แนววรรณกรรมและศิลปะ การดำเนินเรื่องค่อนข้างช้า ส่งผลให้กระแสตอบรับในช่วงแรกค่อนข้างธรรมดา

นี่จึงเป็นสาเหตุที่พวกเด็กๆ บ้านตระกูลหลี่สามารถซื้อตั๋วได้ทันทีเมื่อไปถึงโรงภาพยนตร์

แต่เมื่อระยะเวลาการฉายลากยาวออกไป ภาพยนตร์ที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับวัยเด็ก การเติบโต การจากลา และความถวิลหาบ้านเกิดเรื่องนี้ ก็เริ่มมีกระแสวิจารณ์ปากต่อปากในเชิงบวกจนโด่งดังขึ้นมา

สิ่งที่ภาพยนตร์นำเสนอสามารถเข้าถึงและเรียกความรู้สึกร่วมจากผู้คนทั่วประเทศได้ ไม่นานก็เกิดกระแสคลั่งไคล้ในการเข้าชม จนกลายเป็นภาพยนตร์ระดับปรากฏการณ์

เพลง 'ซ่งเปี่ย' หรือเพลงส่งลา เดิมทีเป็นเพียงเพลงเก่าในสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงเฉพาะในกลุ่มปัญญาชนและแวดวงศิลปะวรรณกรรม ส่วนชาวบ้านทั่วไปและคนในพื้นที่ชนบทแทบจะไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ