บทที่ 1636 เหมือนอะไร?

"แสตมป์ฉันเก็บไว้ก่อน เงินที่จ่ายไปถึงเวลาพวกเราค่อยคืนให้คุณอาซุนตามส่วนแบ่งของแต่ละคน" หลี่เซี่ยงตงปิดสมุดสะสมแสตมป์ วางลงบนโต๊ะตรงหน้า

เก็บไว้รอขึ้นราคาอย่างน้อยต้องรอเป็นปี ไม่มีเหตุผลที่จะให้ฉวี่ฉุ่นซุนสำรองจ่ายเงินไปตลอด เงินสองหมื่นหยวนคำนวณตามส่วนแบ่ง โฮ่วซานกับอาเจ๋อต้องควักคนละสี่พันหยวน อาเจ๋อคงไม่มีปัญหา ส่วนโฮ่วซานที่ตอนนี้ยังไม่มีเงินติดตัว รอเที่ยวหน้ากลับจากเซี่ยงไฮ้ การจะหาเงินสี่พันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เหมือนกัน เงินที่ยืมมาจากพ่อของเขา ยังไงก็เป็นครอบครัวเดียวกัน คืนช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร

ข้อเสนอของเขา อาเจ๋อกับโฮ่วซานไม่ได้เอ่ยปากคัดค้าน แต่อาเจ๋อยังมีความไม่เข้าใจในใจ ตอนที่พวกเขาเริ่มเตรียมตัวซื้อขายแสตมป์ เขาจำได้ชัดเจนว่าหลี่เซี่ยงตงเคยบอกว่า แสตมป์ที่รับมาทั้งหมดต้องซื้อมาขายไปอย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันแสตมป์บางดวงถูกปั่นราคาจนสูงเกินจริง แล้วสุดท้ายก็มาพังทลายคามือพวกเขา "ตงจื่อ นายมั่นใจได้ยังไงว่าแสตมป์สองดวงนี้ยังมีช่องทางให้ขึ้นราคาได้อีก?"

"แสตมป์สองชนิดนี้รวมกันแล้ว จำนวนที่ยังเก็บรักษาได้สมบูรณ์มาจนถึงตอนนี้ อย่างมากที่สุดก็มีแค่ไม่กี่ร้อยดวง จัดเป็นของล้ำค่าระดับท็อปในหมู่แสตมป์หายาก ขอแค่ตลาดแสตมป์ยังคงคึกคักต่อไป การขึ้นราคาก็เป็นเรื่องแน่นอน”

“ตัวเลขนี้ได้มาจากไหน?" จะโทษว่าอาเจ๋อสงสัยก็ไม่ได้ แสตมป์สองชนิดนี้ออกจำหน่ายมาสองสามสิบปีแล้ว จำนวนที่หลงเหลืออยู่ในโลกนี้น่าจะมีแค่ผู้เชี่ยวชาญรุ่นเก๋า นักสะสมระดับท็อป หรือคนวงในของกรมไปรษณีย์โทรเลขเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีสิทธิ์รู้