บทที่ 1659 เลิกแกล้งทำตัว

ฟ้าสาง หมู่บ้านโจวที่เงียบสงบมาตลอดทั้งคืนก็ ‘มีชีวิต’ ขึ้นมา ปล่องไฟของบ้านดิน บ้านอิฐ และบ้านมุงกระเบื้องแต่ละหลังในหมู่บ้านต่างเริ่มมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมา

หลี่เซี่ยงตงยืนบิดขี้เกียจอยู่ที่หน้าประตูห้อง พลางทอดสายตามองไปทางภูเขาหม่างซาน

“พ่อคะ หลบหน่อย อย่าบังทาง” หันกลับไปเห็นหลี่เสี่ยวจู๋ถือกระดาษชำระในมือเดินออกมา ทั้งที่เพิ่งตื่นนอนและใบหน้ายังคงงัวเงีย หลี่เซี่ยงตงหาวออกมาหนึ่งคำ แล้วก้าวเท้าเดินออกไปกลางลานบ้าน

“อรุณสวัสดิ์ครับอาเขย”

“อรุณสวัสดิ์ พ่อเธอไม่ตื่นเหรอ?”