บทที่ 1661 เรื่องของเงินทอง

หลี่เสี่ยวจู๋ที่ใจกว้างด้วยของคนอื่นอีกครั้งดูจะดีใจจนเกินเหตุ จนเผลอพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังเกินไป หลี่เสี่ยวไห่ที่เดินอยู่ข้างหลังได้ยินดังนั้นก็รีบก้าวยาวๆ ตามมา “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? โคมไฟที่ให้เขาไปนั่นของฉันเหรอ?”

“ของใครก็เหมือนกันแหละน่า” หลี่เสี่ยวจู๋หัวเราะคิกคักพลางวิ่งสี่ตีนเข้าเรือนกลางไป

หลี่เสี่ยวไห่ดูนิ่งเฉยอย่างผิดคาด เพียงแค่เพิ่มจังหวะก้าวเดินให้เร็วขึ้นอีกนิด ยาหยารู้สึกกังวลเล็กน้อย “คุณอาเขย น้องสาวจะไม่ทะเลาะกับพี่ชายใช่ไหมคะ?”

“ไม่หรอก พวกเขาเต็มที่ก็แค่เถียงกัน หรือไม่ก็ปากดีใส่กันเท่านั้นแหละ”

หลี่เซี่ยงตงรู้สึกโล่งใจ ลูกชายและลูกสาวของเขาปกติก็มักจะปะทะคารมกันบ่อยๆ แต่สองพี่น้องไม่เคยลงไม้ลงมือกันจริงๆ จังๆ ถ้าโมโหสุดๆ ก็แค่คนน้องอ้าปากงับ ส่วนคนพี่ก็ดึงหูอีกฝ่ายเท่านั้น