บทที่ 1668 ไม่เอา ไม่เอา

หลี่เสี่ยวเทากลัวว่าถ้าหยิบแสตมป์ออกมาแล้วจะถูกริบไป จึงคิดจะหาทางบ่ายเบี่ยง ทว่าหลี่เซี่ยงตงกลับไม่ยอมเล่นด้วย เขาไม่ต่อบทสนทนาและเอาแต่จ้องมองหลี่เสี่ยวเทาไม่วางตา จนหลี่เสี่ยวเทารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ผมไปหยิบมาให้ครับ” หลี่เสี่ยวเทารู้ดีว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตอนที่หันหลังเดินไปเขาก็ถลึงตาใส่หลี่เสี่ยวไห่ที่ก้มหน้าอยู่สุดแรงเกิด

ตำราเรียนเก่าที่ใช้ซ่อนแสตมป์ถูกนำมาวางบนโต๊ะ หลี่เสี่ยวเทาถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย

“เก่งกันจริงๆ นะพวกนายสามคนเนี่ย” หลี่เซี่ยงตงหยิบตำราขึ้นมาพลิกดูทีละหน้า มองดูแสตมป์ที่ผ่านการใช้งานแล้ว (แสตมป์ใช้แล้ว) แต่ละดวงที่คั่นอยู่ในตำรา ในใจเขาก็คำนวณมูลค่าคร่าวๆ ออกมาได้แล้วว่ามันมากพอที่จะไปซื้อเป็ดย่างที่ร้านเฉวียนจวี้เต๋อได้ครึ่งตัวเลยทีเดียว แสตมป์ที่คั่นอยู่ในตำราส่วนใหญ่เป็นแสตมป์ใช้แล้ว บางดวงสภาพก็ไม่ค่อยดีนัก หากแสตมป์พวกนี้เปลี่ยนเป็นแสตมป์สภาพใหม่ (ไม่ผ่านการใช้งาน) มูลค่าของมันจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยห้าเท่าตัว

หลี่เสี่ยวเจียงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงเพิ่งรู้ว่าน้องชายทั้งสามคนแอบไปสะสมแสตมป์ลับหลังตน “อาสามครับ แสตมป์ที่พวกเขาสามคนสะสมมาเนี่ย ขายได้กี่เงินครับ?” หลี่เซี่ยงตงก็ไม่ได้ปิดบัง “น่าจะประมาณสี่หยวนมั้ง”