บทที่ 1680 แรงแบบนี้พอดีไหม?

“ให้เกียรติงั้นหรือ? คำที่ใช้ก็เยอะเหมือนกันนี่” หลี่เซี่ยงตงบ่นอุบแล้วปล่อยมือทันที

หลี่เสี่ยวจู๋ยืนขึ้นปัดฝุ่นเสื้อบุนวม จัดชายเสื้อให้อยู่ในกางเกง แล้วขยับหมวกหัวเสือให้เข้าที่ “พ่อคะ หนูจะบอกให้นะ หนูหกขวบแล้วนะ ต่อไปพ่อห้ามมาหิ้วหนูแบบเมื่อกี้อีก เหมือนจับลูกหมาเลย มันไม่ให้เกียรติหนูมากๆ ตอนนี้หนูโกรธมาก ใครมาง้อก็ไม่หายทั้งนั้น!”

พูดจบหลี่เสี่ยวจู๋ก็วิ่งหนีไปทันที หลี่เสี่ยวเทาและคนอื่นๆ เห็นท่าทางโกรธจัดของเธอก็ไม่กล้าเข้าใกล้ ยาหยานึกอยู่ครู่หนึ่งก็รีบวิ่งตามไป เธอเห็นหลี่เสี่ยวจู๋ขมวดคิ้วแน่น จึงไม่รู้ว่าจะปลอบอย่างไร ได้แต่เดินตามเงียบๆ

ตอนนี้โฮ่วซานรู้สึกตื้นตันใจ เขานึกถึงฉากแรกที่มาบ้านหลี่เซี่ยงตง ตอนนั้นหลี่เสี่ยวจู๋ยังเดินโซเซอยู่เลย เผลอแป๊บเดียวกลายเป็นเด็กโตแล้ว “พี่ตง เด็กโตแล้วนะ พ่อทำแบบเมื่อกี้ โดยเฉพาะต่อหน้าพวกเรา มันไม่ดีหรอก ระวังจะทำลายความมั่นใจของเด็ก”

หลี่เสี่ยวเทาเสริม “นั่นสิครับสามอา อาจารย์ผมพูดถูกแล้ว”