บทที่ 1682 สำเนียงท่านหัวหน้า

เทคนิคการกินให้อิ่มท้องแบบนี้เป็นสิ่งที่หลี่เสี่ยวจู๋เรียนรู้มาจากการไปกินเลี้ยงและเข้าร้านอาหารบ่อยครั้งจนเกิดความชำนาญ เธอถ่ายทอดวิชาให้กับอายาที่เธอนับว่าเป็นคนกันเองอย่างละเอียดถี่ถ้วน

แท้จริงแล้วต่อให้หลี่เสี่ยวจู๋ไม่บอก อายาก็เข้าใจดีอยู่แล้ว การตักข้าวแค่ครึ่งชามเพื่อให้กินหมดเร็วๆ แล้วไปตักใหม่ให้พูนชาม ถือเป็นวิธีที่พบเห็นได้ทั่วไปในชนบท

นี่คือภูมิปัญญาการเอาตัวรอดของชาวบ้านที่เคยผ่านความอดอยากในสภาพแวดล้อมที่ขาดแคลนและต้องใช้แรงงานหนัก อันที่จริงปัจจุบันดีขึ้นมากแล้ว ระบบรวมหมู่แทบจะเหลือเพียงชื่อ หลังจากเปลี่ยนมาเป็นการทำเกษตรครัวเรือน อาหารการกินก็ขึ้นอยู่กับแรงงานและลูกหลานในบ้าน

เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นเฉพาะตอนไปช่วยงานในหมู่บ้าน หรืองานรื่นเริงต่างๆ เพราะเป็นการกินแบบรวมหม้อที่ทุกคนต้องแย่งกันกิน หากเจ้าภาพไม่ประกาศให้กินเต็มที่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าใครเร็วกว่าคนนั้นก็ได้ไป

“ร้านอาหารไม่ใช่บ้านเธอหรือไง? ต้องแย่งกันด้วยหรือ? ถ้าไม่พอก็สั่งเพิ่มอีกจานไม่ได้หรือไง?” อายาถามด้วยความสงสัย หลี่เสี่ยวจู๋ตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด