บทที่ 1697 ห้ามทำเด็ดขาด

บรรยากาศภายในห้องเริ่มหนักอึ้งขึ้นเนื่องจากหัวข้อสนทนาเปลี่ยนไป ซุนไม่พูดถึงเรื่องการค้าทองคำเถื่อนอีก ส่วนอาเจ๋อและโฮ่วซานก็เริ่มเย็นลงจากความอยากรู้อยากเห็นและความคาดหวังก่อนหน้านี้

สาเหตุหลักมาจากเรื่องที่ประเทศจัดการกับการลักลอบนำเข้าสินค้าอย่างกะทันหันก่อนหน้านี้ ซึ่งทิ้งความประทับใจไว้ลึกซึ้งมาก หากตอนนั้นพวกเขาไม่ยอมหยุดมืออย่างเด็ดขาดตามคำเตือนของหลี่เซี่ยงตง ก็ไม่รู้ว่าจะถูกรวบไปยกแก๊งพร้อมกันหมดหรือไม่

โดยเฉพาะอาเจ๋อ ครอบครัวของน้าสาวสองคนของเขาในตอนนั้น หลังจากจ่ายเงินซื้อตำแหน่งงานแล้วก็ได้กลายเป็นคนงานและหลุดพ้นจากวังวนนั้นมาได้ แต่คนในหมู่บ้านกลับถูกจับไป

ตอนนั้นครอบครัวน้าสาวของอาเจ๋อไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เตือนคนในตระกูล แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของคนทั้งตระกูลเช่นนี้ ต่อให้เป็นหัวหน้าตระกูลอย่างหัวหน้าตระกูลเฉินก็ไม่สามารถตัดสินใจสั่งหยุดได้ทันที

โชคดีที่หัวหน้าตระกูลเฉินและเหล่าผู้อาวุโสที่มีบารมีในตระกูลต่างก็เป็นคนฉลาดหลักแหลม ในเมื่อวิถีชีวิตจะขาดช่วงไม่ได้ ก็ทำได้เพียงลดขนาดการลักลอบนำเข้าลง และไม่ให้คนในตระกูลออกทะเลไปด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่เหมือนเดิมอีก เปลี่ยนมาใช้วิธีแยกย้ายกันไปทำแทน โดยตั้งใจจะรอดูท่าทีไปก่อนสักพักเพื่อดูว่าข้อมูลที่ครอบครัวน้าสาวของอาเจ๋อให้นั้นถูกต้องหรือไม่