บทที่ 1703 เร่งรีบจัดการ

“พูดก็มีเหตุผล”

หลี่เซี่ยงตงเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย แม้จะเป็นคำแนะนำที่สมเหตุสมผลและควรรับฟัง เมื่อเห็นเขาเดินเข้าไปในลานด้านใน หลี่เสี่ยวจู๋ก็ปล่อยแมวส้มที่นอนให้เขาลูบเล่นบนพื้น แล้วรีบวิ่งแจ้นตามไป

เมื่อเดินเข้าเรือนหลัก หลี่เซี่ยงตงบอกว่าจะออกไปซื้อของกินของใช้ให้คุณยายและบรรดาคุณลุง จึงกลับเข้าไปในห้องแล้วหยิบเงินและบัตรปันส่วนออกมาจากกล่องไม้ที่ใช้เก็บค่าใช้จ่ายรายวันของครอบครัว

หลี่เสี่ยวจู๋ที่เดินตามหลังมาตลอดเห็นเขาทำท่าทางรีบร้อนเข็นจักรยานออกไปข้างนอกโดยไม่แม้แต่จะเรียกเธอสักคำ

“เอ๊ะๆๆ รอหนูด้วยค่ะพ่อ หนูรู้ว่าร้านไหนขนมอร่อย!”