บทที่ 1734 หาของทะเลตอนน้ำลด

"ยังจะนอนอยู่อีกหรือ? ลุกขึ้นมากินข้าวได้แล้ว!”

“กี่โมงแล้ว?”

“เจ็ดโมงแล้ว เมื่อคืนฉันบอกให้ตาดื่มน้อยๆ หน่อย พอเหล้าเข้าปากทีไรก็ไม่เคยพอ ทีเห็นเหล้าล่ะทำเป็นกระดี๊กระด๊ายิ่งกว่าเจอใครเสียอีก!”

“เลิกบ่นสักทีได้ไหม? บ่นเป็นสวดมนต์เลย ฟังแล้วปวดหัว" คุณพ่อหลี่นวดขมับพลางลุกขึ้นนั่ง สวมเสื้อผ้าแล้วลงจากเตียงเตา "พวกเธอกินกันแล้วหรือ?”

“กินแล้ว ส่วนของตาอยู่ในหม้อนะ" เมื่อวานตอนที่คุณแม่หลี่ไปรับคนที่สถานีรถไฟ ก็แวะซื้อพวกข้าวสาร แป้ง และผักกลับมาด้วย วันเวลาหลังจากนี้ในเป่ย์ต้ายเหอ พวกเขาเตรียมตัวจะทำอาหารกินเอง หลังจากกินข้าวที่บ้านหวังเหล่าไห่ไปมื้อหนึ่ง เธอก็ไม่คิดจะไปกินอีก ไม่ใช่ว่ารังเกียจที่เขาต้อนรับไม่ดี แต่เป็นเพราะรสชาติอาหารที่ชอบไม่เหมือนกัน อาหารทะเลมีความเค็มตามธรรมชาติอยู่แล้ว ชาวประมงท้องถิ่นจึงเน้นกินรสจืด มักจะใช้วิธีต้ม นึ่ง และตุ๋นน้ำใส ใส่เกลือกับซีอิ๊วแค่นิดหน่อย แทบจะไม่ใส่เครื่องปรุงรสจัดเลย จุดนี้แตกต่างจากร้านอาหารครอบครัวที่เคยกินก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง อาหารทะเลที่ร้านอาหารครอบครัวขายนั้นมีการปรับรสชาติให้ถูกปากนักท่องเที่ยวแล้ว ต้องรอจนถึงช่วงกลางถึงปลายยุคแปดศูนย์ หลังจากมีชาวเมืองหลวงแห่กันมาเที่ยวที่นี่ทุกปี รสชาติอาหารของคนท้องถิ่นเป่ย์ต้ายเหอถึงจะได้รับอิทธิพล และค่อยๆ เปลี่ยนมากินรสจัดขึ้น คุณพ่อหลี่เดินออกจากห้อง เตรียมจะไปตักข้าวที่ห้องครัว ตอนเดินผ่านห้องเก็บของที่อยู่ติดกันก็ได้ยินเสียงกุกกักข้างใน จึงหันไปมองผ่านหน้าต่าง "พวกแกกำลังรื้อหาอะไรกันน่ะ?”