บทที่ 1736 หนึ่งในสามไม้ตายของงิ้วเหอหนาน

"พวกเราไปคุยกันตรงนู้นเถอะ" หลี่เสี่ยวเจียงเรียกน้องๆ ให้เดินไปบริเวณที่คนน้อยหน่อย พี่น้องทั้งเจ็ดคนนั่งยองๆ ล้อมวงติดกัน "ฟิล์มในกล้องถ่ายรูปได้สามสิบหกรูป รูปละห้าเหมา ก็คือสิบแปดหยวน" หลี่เสี่ยวจู๋ได้ยินดังนั้นก็โพล่งขึ้นมาทันที "หนูเอาแปดหยวน!" หลี่เสี่ยวไห่ขมวดคิ้ว "ยกให้เธอหมดเลยดีไหมล่ะ?”

“อย่าเพิ่งเถียงกัน ฟังพี่พูดให้จบก่อน" หลี่เสี่ยวเจียงยิ้มพลางเกลี้ยกล่อม "ฟิล์มในกล้องถ่ายหมดแล้ว เงินที่ได้มาต้องเอาไปซื้อฟิล์มก่อน ฟิล์มที่เราใช้อยู่ตอนนี้ก็ต้องชดเชยด้วย ฟิล์มม้วนละห้าหยวน สองม้วนก็สิบหยวน" หลี่เสี่ยวเทาพูดแทรกขึ้นมา "หมายความว่าพอเราถ่ายฟิล์มในกล้องหมดแล้ว สุดท้ายจะได้กำไรแปดหยวนหรือ?" หลี่เสี่ยวเจียงถามกลับ "น้อยไปหรือ?" หลี่เสี่ยวเทารีบโบกมือ "ไม่น้อย พี่ไม่ได้ว่าน้อยสักหน่อย”

“แปดหยวนก็ไม่น้อยแล้วนะ" หลี่เสี่ยวโปพูดสนับสนุน ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะขายปลาตัวเล็กหรือขายลูกแก้ว ก็ได้กำไรแค่ไม่กี่เฟินกี่เหมา แปดหยวนต่อให้แบ่งเท่ากันก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลย สองพี่น้องหลี่เสี่ยวหลานและหลี่เสี่ยวเหมยเพิ่งเคยตามมาหาเงินเป็นครั้งแรก ทั้งคู่จึงพากันแสดงความคิดเห็นของตัวเอง "ครั้งแรกต้องอุดรอยรั่วก่อน ชดเชยค่าฟิล์มที่อาสามซื้อมา รอให้เราหาเงินมาซื้อฟิล์มของตัวเองได้ หลังจากนั้นฟิล์มม้วนหนึ่งก็จะได้กำไรตั้งสิบสามหยวน”

“นักท่องเที่ยวที่หาดสะพานผิงสุ่ยมีน้อย ไม่เยอะเท่าที่หาดโขดหินเสือที่คุณปู่ซุนพาพวกเราไปเดินเล่น พวกเราไปรับถ่ายรูปให้นักท่องเที่ยวที่นั่นก็ได้นะ" หาดสะพานผิงสุ่ยเป็นหาดสาธารณะ เข้าฟรีแต่ทิวทัศน์มีแค่อย่างเดียว ก็คือเป็นหาดทรายยาวๆ ธรรมดาที่ไม่มีอะไรโดดเด่น หาดโขดหินเสือที่อยู่ทางทิศตะวันออกมีโขดหินขนาดใหญ่ มีก้อนหินยักษ์ที่เป็นสัญลักษณ์ ด้านหลังพิงภูเขาด้านหน้าติดทะเล ทิวทัศน์สวยงามกว่ามาก ถ้าพูดด้วยคำศัพท์ของยุคหลังก็คือ ที่โขดหินเสือนั้นถ่ายรูปออกมาสวยกว่า แถมตอนนี้ในการโปรโมตอย่างเป็นทางการของเป่ย์ต้ายเหอ หาดโขดหินเสือก็เป็นจุดท่องเที่ยวหลัก อย่างคนที่มาทำงานต่างถิ่น มาพักฟื้นด้วยเงินหลวง รวมถึงการจัดทริปหนีร้อนริมทะเลระยะสั้นแบบหมู่คณะของสหภาพแรงงานจากโรงงานใหญ่ๆ ในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือในช่วงฤดูร้อน พอมาถึงเป่ย์ต้ายเหอก็มักจะเลือกหาดโขดหินเสือเป็นอันดับแรกแทบทั้งสิ้น ส่วนทางฝั่งสะพานผิงสุ่ยกลับมีแต่คนท้องถิ่น และชาวเมืองจากเมืองใกล้เคียงในแถบปักกิ่ง เทียนจิน และเหอเป่ยที่เดินทางมาหนีร้อนกันเอง ซึ่งก็คือนักท่องเที่ยวทั่วไป หลี่เสี่ยวเจียงรอน้องๆ แสดงความคิดเห็นกันจนจบ แล้วจึงเสริมว่า "หาดโขดหินเสือรออีกสักสองวันค่อยไป ไปที่นั่นต้องจ่ายค่าตั๋วอีกห้าเฟิน พวกเรามาลองฝึกมือกันที่นี่ก่อน พวกเธอมีอะไรอยากจะพูดอีกไหม?" สายตาของเขากวาดตั้งแต่หลี่เสี่ยวไห่ไปจนถึงหลี่เสี่ยวเทา สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่น้องเล็กสุดที่กำลังยกมือขึ้นสูง "มีความคิดอะไรก็ว่ามา" หลี่เสี่ยวจู๋หัวเราะคิกคัก "ยังไม่ได้บอกเลยนี่คะว่าเงินที่หามาได้จะแบ่งกันยังไง" หลี่เสี่ยวเจียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง "รอพวกเรากลับเมืองหลวงก่อนแล้วกัน ถึงตอนนั้นค่อยมาคิดบัญชีรวมแล้วแบ่งเท่าๆ กัน" หลี่เสี่ยวจู๋รู้สึกว่าแบ่งเท่ากันแล้วตัวเองเสียเปรียบจึงส่ายหน้า เธอคิดว่าตัวเองช่วยเรียกลูกค้า มีส่วนร่วมสำคัญ "พี่เสี่ยวเจียง ยุคสมัยของการกินข้าวหม้อใหญ่ร่วมกันมันจบลงแล้วค่ะ คณะกรรมการกลางพรรคได้มีคำสั่งหลายครั้งแล้วว่าต้องจัดสรรผลประโยชน์ตามแรงงาน ทำมากได้มาก ทำน้อยได้น้อย ไม่ทำก็ไม่ได้ ลัทธิความเท่าเทียมกันมันใช้ไม่ได้แล้ว คำสั่งนี้พวกเราไม่เพียงแต่ต้องฟัง แต่ยังต้องไม่หยุดอยู่แค่คำพูด ต้องก้าวไปในจังหวะเดียวกับคณะกรรมการกลางพรรคอยู่เสมอ แล้วจะทำยังไงให้ก้าวไปพร้อมกันล่ะคะ? ก็ต้องเริ่มจากการแบ่งเงินครั้งนี้เลย”

“..." ไม่ใช่แค่หลี่เสี่ยวเจียง หลี่เสี่ยวเทาและพี่น้องรวมห้าคนต่างก็ฟังจนอึ้งไปตามๆ กัน กำลังคุยกันดีๆ เรื่องหาเงินและวิธีแบ่งเงิน ไหงถึงลากไปโยงกับนโยบายระดับชาติได้ล่ะเนี่ย หลี่เสี่ยวเหมยถามปนหัวเราะ "คำพูดพวกนี้เธอไปเรียนมาจากไหนเนี่ย?" หลี่เสี่ยวจู๋ทำหน้าภาคภูมิใจ "จากรายการข่าวภาคค่ำไงคะ พ่อบอกว่าถ้าอยากเป็นข้าราชการก็ต้องดูข่าวเยอะๆ ทุกประโยคในข่าวต้องเก็บมาคิดทบทวนให้มาก ยิ่งเข้าใจถ่องแท้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นข้าราชการใหญ่ได้มากเท่านั้น!”