บทที่ 1750 เวลาว่างอันหายาก

มื้อเย็นเป็นอะไรที่เรียบง่ายมาก บะหมี่ไข่ต้มกับผักและอาหารปรุงสำเร็จที่ซื้อแวะระหว่างทางขากลับจากร้านอาหาร หลี่เซี่ยงตงขี้เกียจทำอาหารแยกให้พวกแมวและสุนัขที่บ้าน จึงต้มบะหมี่หม้อใหญ่ทีเดียว เขากินจนอิ่มแล้วก็ตักบะหมี่ที่เหลือในหม้อซึ่งอุณหภูมิหายร้อนแล้ว ไปเลี้ยงพวกแมวและสุนัขที่ลานบ้านด้านนอก

“วันนี้แบ่งให้พวกแกกินดีหน่อยนะ อย่าแย่งกัน อย่าแย่งกัน มีเยอะแยะพอสำหรับทุกคนนั่นแหละ”

พวกที่แย่งกันกินมีแค่พวกเหมยฉิว แต่ตัวที่ตอนเด็กๆ ถูกอุ้มไปไว้บ้านคุณปู่ซุนกินเรียบร้อยกว่ามาก ซึ่งก็เป็นเพราะคุณปู่ซุนที่บ้านเลี้ยงดูอย่างดี หลักการคือเจ้าของกินอะไร สุนัขก็กินอย่างนั้น

“ค่อยๆ กินไปนะ”

หลี่เซี่ยงตงถือหม้อเปล่าไปล้างที่ห้องซักล้างจนสะอาด กลับเข้าห้องนอนไปนอนพักผ่อนบนเตียงเตาสักครู่ พอฟ้าเริ่มมืดและอุณหภูมิลดต่ำลง เขาก็เข็นจักรยาน ล็อกประตูบ้าน แล้วเดินทางไปที่ร้านอาหารย่านเฉียนเหมิน