บทที่ 1776 แต่งเรื่อง

“จริงหรือเปล่า?”

ยาหยาเหลือบมองหลี่เสี่ยวไห่ที่ยืนอยู่ที่ประตูห้องอย่างรวดเร็ว แล้วเบือนสายตากลับมา พยายามกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น เธอทำท่าเลียนแบบหลี่เสี่ยวจู๋โดยโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูอีกฝ่าย

“ไม่น่าจะใช่นะ ตอนที่ป้าใหญ่ท้องพี่น่ะ พวกลูกก็ยังไม่ได้กลับเข้าเมืองนี่นา แล้วตอนนั้นอาเขยเองก็มีแต้มทำงานแค่พอประทังชีวิต จะเอาปัญญาที่ไหนไปซื้อสาหร่ายให้ป้าใหญ่กินล่ะ? แต่พี่ก็ยังฉลาดจะตายไปไม่ใช่หรือ?”

เมื่อถูกชมว่าฉลาด หลี่เสี่ยวจู๋ก็ยิ้มจนตาหยี “เรื่องมันยาวน่ะค่ะ ไว้พวกเราไปคุยกันข้างนอกดีกว่า”

ด้วยความที่ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายค่อนข้างไกล และหลี่เสี่ยวจู๋กับยากำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ หลี่เสี่ยวไห่จึงไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเธอพูด แต่เขาก็เดาได้ว่าคงกำลังพูดถึงตัวเขาเอง และเก้าในสิบส่วนก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ ไม่อย่างนั้นทั้งสองคนคงไม่แอบซุบซิบแล้วหันมามองเขาแบบนั้น