บทที่ 1779 มีบุญ

นับตั้งแต่วันที่สองที่กลับมาหมู่บ้านโจว คุณพ่อโจวจะเก็บผลไม้ป่าติดมือกลับมาฝากเด็กๆ ที่บ้านเสมอเพื่อให้พวกเขาได้เคี้ยวเล่นเป็นของว่าง

หลี่เสี่ยวจู๋ที่ยอมอดทนรออยู่ที่ตีนเขามาตลอด ก็เพื่อรอคอยของกินพวกนี้นี่เอง เธอรับตะกร้าไม้ไผ่มาด้วยความตื่นเต้นราวกับกำลังลุ้นเปิดกล่องสุ่ม แต่พอดูข้างในตะกร้า นอกจากเคียวและมีดหวดแล้ว ก็ไม่มีอะไรอยู่อีกเลย

“วันนี้ไม่มีผลไม้ป่าหรือคะ?”

คุณพ่อโจวหัวเราะ “อยู่ที่ฉันนี่”

“พ่อคะ ตะกร้าคืนพ่อค่ะ หนูจะไปถือให้คุณตาเอง” หลังจากคืนสิ่งที่กอดไว้อยู่ในอ้อมแขน หลี่เสี่ยวจู๋ก็รีบวิ่งจี๋ไปหาคุณพ่อโจวทันที