บทที่ 1807 ตกลง

“คุณคือลูกหลานตระกูลเก๋อหรือ?”

ชายชราวัยห้าสิบกว่าคนแซ่จางเอ่ยถาม สมัยก่อนตอนนั้นเป็นพ่อของเขาเองที่ควักเงินซื้อห้องสองห้องนั้นมาจากตระกูลเก๋อ

“ใช่ครับ”

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า มีรอยยิ้มบนใบหน้าและแสดงท่าทีเคารพนบนอบ แม้เขาจะตั้งใจมาซื้อบ้านคืนด้วยเงินของตัวเอง แต่เขาก็มีเรื่องต้องพึ่งพาอีกฝ่าย อีกอย่างชายแซ่จางตรงหน้าท่านนี้ สมัยก่อนเคยเป็นคนงานในโรงงานเดียวกับคุณลุงรองเก๋อ

การที่เขาเข้ามารับช่วงต่อห้องสองห้องนั้นในวันที่ตระกูลเก๋อต้องจากปักกิ่งไป แสดงว่าทั้งสองฝ่ายน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ในฐานะผู้น้อย หลี่เซี่ยงตงย่อมต้องรักษาธรรมเนียมปฏิบัติให้ครบถ้วน