บทที่ 1809 ฉันจะวิ่งไปทำธุระแทนให้เอง

จะให้วางกล้องลงน่ะหรือ เป็นไปได้ที่ไหนกัน?

หลี่เสี่ยวจู๋หมุนตัววิ่งหนีไปทันทีพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา สิ่งที่เธอรับปากไว้คือจะไม่หัวเราะตอนที่หลี่เซี่ยงตงดื่มยา แต่ตอนนี้ดื่มยาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้อตกลงนั้นก็ถือเป็นอันยกเลิก

หลี่เซี่ยงตงวางชามในมือลงแล้วรีบวิ่งตามออกไปนอกครัว “อย่าหนีนะ กลับมาเอากล้องมาให้พ่อเดี๋ยวนี้”

หลี่เสี่ยวจู๋ยืนอยู่ที่ใต้ซุ้มประตู “พ่อคะ เรามาคุยด้วยเหตุผลกันดีกว่าไหมคะ?”

“ลูกอยากจะพูดอะไรอีกล่ะ?”