บทที่ 1853 ขอบคุณฉันก็พอ

“ตื่นๆ เลิกนอนได้แล้ว”

โจวอวี้ฉินแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็เอื้อมมือไปเขย่าตัวคนที่ยังนอนกรนเสียงดังอยู่

หลี่เซี่ยงตงที่ยังงัวเงียลืมตาขึ้น “สุขสันต์วันปีใหม่ครับ กี่โมงแล้ว?”

“สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ”

โจวอวี้ฉินยิ้มตอบ แล้วเร่งเร้าต่อ “จะห้าโมงแล้ว บ้านข้างๆ เริ่มจุดประทัดต้อนรับปีใหม่กันบ้างแล้ว คุณเลิกนอนได้แล้ว”