บทที่ 1867 ถึงเอี่ยนโจว

“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเองได้ ขึ้นรถก่อนเถอะสะดวกกว่า สัมภาระวางไว้ตรงไหนก็ได้ ไม่ต้องกลัวว่าถ้าช้าไปแล้วที่ว่างในรถจะเต็มหมด”

คุณพ่อหลี่ไม่ยอมให้ใครช่วย เขาชูม้วนที่นอนขึ้นสูงแล้วยัดเข้าไปในชั้นวางของเหนือทางเดินในตู้รถไฟอย่างแรง

สัมภาระของคุณอาซุนมีเยอะ หลี่เซี่ยงตงจึงเข้ามาช่วยจัดการ ส่วนกระเป๋าผ้าใบอีกสองใบที่เหลือ อาเจ๋อและโฮ่วซานเป็นคนหิ้วเข้าไปในห้องพักแล้วยัดไว้ใต้เตียงนอนชั้นล่าง

“กระเป๋าฉันล่ะ?”

คุณพ่อหลี่ถามพลางเดินเข้าไปในห้องพักแล้วก้มลงจะหาของใต้เตียง