บทที่ 1876 เงินหนึ่งเหรียญต่อหนึ่งกระเป๋า

โคมไฟกระต่ายทั้งหมดสิบอัน หลี่เสี่ยวจู๋คนเดียวขายไปได้ถึงหกอัน การที่เธอได้รับส่วนแบ่งไปสองเหมาจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

แม้แต่ส่วนกลางยังประกาศชัดเจนว่าต้องจ่ายตามผลงาน ในฐานะที่เป็นผู้ทำยอดขายสูงสุด การที่เธอได้รับเงินมากกว่าคนอื่นจึงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

หลี่เซี่ยงตงหันไปมองเด็กอีกห้าคนที่กำลังแบ่งเงินกันอยู่ “แล้วพวกที่เหลือไปทำอะไรกันมา? ไปเดินเที่ยวงานวัดหรือ?”

หลี่เสี่ยวเทาได้ยินแบบนั้นก็ไม่พอใจคนแรก เขาลงแรงไปตั้งเยอะย่อมต้องรีบแสดงผลงาน “อาสามครับ ตลอดทางไป-กลับสวนหลงถานหูเป็นผมที่ปั่นรถสามล้อนะครับ ไปกลับใช้เวลาตั้งหนึ่งชั่วโมง ถ้าไม่มีผมตามไปพวกเขาก็ต้องนั่งรถเมล์ คนละหนึ่งเหมาไปกลับ เงินที่หามาได้คงไม่พอจ่ายค่ารถด้วยซ้ำ สิ่งที่ผมทำคือการประหยัดได้เท่ากับหามาได้ ถ้าจะให้พูดจริงๆ ผลงานผมเด่นที่สุดครับ เพราะประหยัดเงินไปได้ถึงหกเหมา”

หลี่เสี่ยวจู๋ได้ยินว่ามีคนมาแย่งชิงตำแหน่งเจ้าของผลงานอันดับหนึ่งแบบนี้จะปล่อยไปได้อย่างไร?