บทที่ 1878 ไม่ต้องขอบใจ

เพราะเสียงหัวเราะที่ฟังดูมีเลศนัยนั้น ทำให้คู่สามีภรรยาที่กำลังง่วนอยู่กับงานต้องหยุดชะงักลงพร้อมกัน

หลี่เซี่ยงตงสะบัดน้ำที่มือออกแล้วเตรียมใจไว้ล่วงหน้า “อยากกินอะไร อยากดื่มอะไร หรืออยากได้อะไรก็พูดมาตรงๆ เลย”

หลี่เสี่ยวจู๋หัวเราะฮี่ฮี่พลางส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ”

“ลูกไปก่อเรื่องอะไรมาหรือเปล่า?”

ตอนทานมื้อเที่ยงโจวอวี้ฉินก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติแล้ว พอมาเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มโผล่เข้ามาในห้องตอนนี้ ความรู้สึกนั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น