บทที่ 1880 หนึ่งคำ

“มาแล้วแม่หนู เอาห่วงกี่อันจ๊ะ?”

ผู้คนในงานวัดหลงถานหนาแน่นมาก พ่อค้าสามารถจำหลี่เสี่ยวจู๋ที่กลับมาใช้บริการอีกครั้งได้ทันที ไม่ใช่เพราะเธออ้วนหรือผอมหรอก แต่เป็นเพราะโคมไฟกระต่ายที่เธอถืออยู่นั่นเอง

“เอาสามห่วงก่อนค่ะ”

หลี่เสี่ยวเหมยจ่ายเงิน แล้วหลี่เสี่ยวจู๋ก็รับห่วงไม้ไผ่ที่ถักทอเป็นวงกลมขนาดพอๆ กับปากชามจากพ่อค้า

“รอก่อน”