บทที่ 1944 นาฬิกาดิจิทัลสำหรับเด็ก

"มีสิครับ ต้องมีอยู่แล้ว"

วิศวกรหลิวได้ยินว่าอีกฝ่ายถูกใจเสื้อกันหนาวไหมพรมที่โรงงานของตนผลิตก็หัวเราะร่วน "เสื้อกันหนาวไหมพรมสำหรับเด็กของโรงงานเราเป็นสินค้าตัวชูโรงเลยนะครับ ถ้าขายในประเทศก็ส่งตรงให้ห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ ส่วนส่งออกก็ส่งไปสหภาพโซเวียตกับประเทศแถบยุโรปตะวันออก สินค้าขาดตลาดมากครับ"

"แต่พวกเราค้าขายกันราบรื่นดี เบิกมาสักสองตัวไม่มีปัญหาแน่นอนครับ พี่หลี่ ลองบอกผมหน่อยว่าเด็กอายุเท่าไหร่ วันนี้ผมจะส่งข่าวกลับไปที่โรงงาน รับรองว่าเจอกันคราวหน้าของจะถูกส่งมาถึงเรียบร้อยแล้วครับ"

หลี่เซี่ยงตงยิ้ม "ที่บ้านมีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคนครับ เจ้าลูกชายปีนี้อายุเก้าขวบ ลูกสาวเจ็ดขวบ ส่วนลูกสาวคนเล็กรูปร่างจะจ้ำม่ำออกไปทางอวบๆ หน่อยครับ"

วิศวกรหลิวกลัวว่าเดี๋ยวตัวเองจะลืม จึงหยิบสมุดกับปากกาขึ้นมาจดบันทึกไว้