บทที่ 1972 มาเชิญถึงหน้าประตู

มื้อเที่ยงอันแสนครึกครื้นจบลง

หากดัชนีความสุขของพวกหลี่เซี่ยงตงตอนนี้คือหนึ่งร้อย ความสุขของหลี่เสี่ยวจู๋ก็คงมีแค่แปดสิบ

"พวกพ่อพูดไม่เป็นคำพูดเลย"

โจวอวี้ฉินเก็บกวาดถ้วยชามและตะเกียบพลางหัวเราะร่วน "ไม่มีใครหัวเราะเยาะลูกเสียหน่อย"

หลี่เซี่ยงตงพูดเสริม "แม่ลูกพูดถูกแล้ว ที่พวกเราหัวเราะ ก็เพราะไก่ตุ๋นมื้อเที่ยงวันนี้มันอร่อยต่างหาก"