บทที่ 1984 ไม่สายหรอก รอเดี๋ยว

"ฉันคือช่างทาสี ฝีมือทาสีเก่งกาจ ฉันจะทาสีบ้านหลังใหม่ ให้สวยงามยิ่งกว่าเดิม ทาสีเพดานแล้วก็ทาสีกำแพง..."

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ พอกินมื้อเช้าเสร็จหลี่เสี่ยวจู๋ก็เริ่มทำงานบ้านเพื่อหาเงินค่าขนม

ขณะที่เธอกำลังถือผ้าขี้ริ้วแห้งเช็ดฉากกั้นอยู่ในห้องหลัก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเห่าของเจ้าเหมยฉิว

พอนึกขึ้นได้ว่าโจวอวี้ฉินเคยบอกไว้ว่าเช้าวันนี้หลี่เซี่ยงตงจะกลับมา เมื่อได้ยินเสียงหมาเห่า เธอจึงรีบวางงานในมือลงทันที แล้ววิ่งออกไปนอกบ้านอย่างเร่งรีบ

เธอเห็นหลี่เซี่ยงตงยืนคุยกับโจวอวี้ฉินอยู่ในลานบ้าน บนตัวสะพายกระเป๋าที่ตุงจนแน่น ในมือก็หิ้วถุงกระดาษที่ดูหนักอึ้ง