บทที่ 1996 ยัดจนเต็ม

"ในที่สุดก็กลับมาถึงสักที"

นั่งรถไฟข้ามคืนกลับมา ตอนที่โฮ่วซานลงจากชานชาลา สมองก็มึนงงเพราะเมื่อคืนพักผ่อนไม่เพียงพอ

ทันทีที่รถไฟเข้าเทียบชานชาลาและจอดสนิท ด้วยเหตุผลที่ทั้งสามคนพกเงินสดก้อนโตติดตัว จึงไม่ได้รีบร้อนลงจากรถไปแย่งชิงกับผู้โดยสารที่เบียดเสียดกันหนาแน่น

ตอนที่หลี่เซี่ยงตงกับซุนจิ้งหรีดก้าวลงจากรถ คลื่นฝูงชนบนชานชาลาก็หลั่งไหลไปทางประตูทางออกจนหมดแล้ว

"ไปกันเถอะ รีบกลับกัน"