บทที่ 2011 ออกไปเดินเล่น

"สายไปแล้วครับ เมื่อหลายปีก่อนจวินจื่อหลานกระถางนึงถูกๆ ก็แค่หลักสิบ แพงหน่อยก็สองสามร้อย แต่ตอนนี้กำเงินไปหลายสิบหยวนซื้อได้แค่เมล็ดพันธุ์เมล็ดเดียวเท่านั้น"

"ของพรรค์นี้มันก็เหมือนการละเล่นตีกลองส่งดอกไม้ ราคามันถูกปั่นขึ้นมาทั้งนั้นแหละครับ รอจนเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาปลูกจนโตพอจะขายได้ ถึงตอนนั้นตลาดจวินจื่อหลานก็คงพังทลายไปตั้งนานแล้ว"

"ผมขอแนะนำให้พ่อเลิกล้มความคิดนี้เถอะครับ พวกเรามาตั้งใจทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์ให้ดีๆ ดีกว่า รอให้ไก่กับเป็ดออกไข่และโตพอจะขายได้เงินเมื่อไหร่ ถึงเวลานั้นผมจะแบ่งกำไรให้พ่อเอง"

หลี่เซี่ยงตงไม่กล้าให้พ่อตาเข้ามายุ่งเกี่ยวในตอนนี้ จึงจงใจพูดถึงแค่เรื่องเมล็ดพันธุ์ โดยไม่พูดถึงเรื่องการเก็งกำไรต้นที่โตแล้ว

เพราะการเก็งกำไรต้นที่โตแล้วในตอนนี้สามารถทำเงินได้จริงๆ แถมยังทำเงินได้ไม่น้อยเมื่อเทียบกับการทำงานกินเงินเดือนด้วยซ้ำ