บทที่ 2044 ไม่ปริปากพูด

หลี่เซี่ยงตงหิ้วเสื้อไหมพรมสองตัว เสื้อคลุมขนเทียมหนึ่งตัว และมีผ้าห่มขนสัตว์พาดอยู่บนบ่าเดินกลับมาถึงบ้าน

ทางฝั่งเมืองหลวงเมื่อวานเพิ่งจะมีหิมะตกหนักไปอีกรอบ หลี่เซี่ยงตงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในลานบ้านแล้วกวาดตามอง ลานบ้านส่วนนอกตรงที่เคยวางบ้านหมาตอนหน้าร้อน ตอนนี้มีหิมะกองหนึ่งสุมอยู่และยังไม่ได้จัดการเก็บกวาด

เขาเห็นแมวส้มตัวอ้วนกลมสองตัว นั่งยองๆ เบียดกันอยู่ใต้ชายคาห้องพักแขก หรี่ตาลงอย่างเกียจคร้าน ทว่าหมาสามตัวที่ปกติตนกลับมาถึงบ้านจะต้องวิ่งมาวนเวียนพันแข้งพันขา บัดนี้กลับไร้วี่แวว

พอเดินไปที่หน้าประตูห้องพักแขกห้องในสุดแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู บ้านหมาไม้ที่ตาเฒ่าหลี่ทำไว้เมื่อตอนนั้นก็หายไปเช่นกัน

"กลับมาแล้วเหรอ" โจวอวี้ฉินเห็นเขายืนอยู่หน้าประตูห้องพักแขก "ไม่ต้องมองหาหรอก เจ้าเหมยฉิว เจ้าดำน้อย เจ้าเหลืองน้อย แล้วก็บ้านหมาของพวกมัน ถูกพ่อส่งไปที่ฟาร์มเลี้ยงสัตว์หมดแล้วล่ะ"