บทที่ 2079 บทส่งท้าย

"เรื่องเลี้ยงข้าวน่ะไม่มีปัญหา รอตอนพวกเราเดินทางกลับ พวกนายสองคนค่อยคิดช้าๆ ก็ได้ว่าอยากกินอะไร เวลาไม่คอยท่า ดอกไม้ในฮอลล์จัดแสดงมีอยู่แค่นี้ พวกเรารีบลงมือกันต่อเถอะ"

การประเมินและจัดอันดับยังคงดำเนินต่อไป คณะกรรมการยังคงเดินไปตามชั้นวางที่เรียงรายอยู่ทีละแถว และประเมินจัดอันดับดอกไม้ไปทีละกระถาง

เสียงประกาศ 'ระดับชั้นเอก' ดังขึ้นเป็นระยะๆ ทุกครั้งที่สิ้นเสียงประกาศ ก็จะทำให้เกิดการแข่งขันเสนอราคาอย่างดุเดือดระลอกใหม่เสมอ

หลี่เซี่ยงตงแย่งเสนอราคาไปหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ เขาพบว่าราคาที่ตัวเองคิดว่าสูงแล้ว กลับไม่ใช่ราคาสูงสุดเลยสักครั้ง มักจะมีคนเสนอราคาข่มเขาอยู่เสมอ

แต่สมองของเขายังคงปลอดโปร่ง เขาเข้าใจดีว่าตัวเองแค่มาทำกำไรในงาน ไม่มีช่องทางเอาไปขายในราคาสูงๆ ข้างนอก และก็ไม่ได้กะจะดองของไว้ในมือเพื่อรอให้ราคาขึ้นต่อ