บทที่ 2105 พ่อแอบบอกหนูหน่อยสิ

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ นี่มันกำไลทองคำแท้ๆ เลยนะ! หนักขนาดนี้ แถมมีตั้งสองวงแน่ะ เชื่อไหมว่าเอามาทับพวกแกก็แบนแต๊ดแต๋ไปแล้ว? มีแต่ฉันนี่แหละที่ใส่ไหว พวกแกน่ะไม่มีปัญญาหรอก!"

"อย่าว่าแต่ใส่เลย ถ้าฉันไม่เอาออกมาให้ดู ชาตินี้พวกแกก็ไม่มีบุญตาได้เห็นหรอก! เป็นไงล่ะ กำไลทองสองวงของฉันมันแสบตาเกินไปล่ะสิ? ฉันกำลังพูดด้วยอยู่นะ ลืมตากันขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย!"

หลี่เสี่ยวจู๋ที่ยืนอยู่ตรงมุมกำแพงลานบ้านด้านนอก กำลังโอ้อวดอย่างเมามัน!

เวลาพูด เธอก็จะยกมือซ้ายขึ้นมาแกว่งบ้าง ยกมือขวาขึ้นมาโบกบ้าง ใบหน้ากลมแป้นที่เต็มไปด้วยความโอ้อวดเชิดขึ้นสูง หว่างคิ้วฉายแววหยิ่งผยองสุดๆ

ส่วนเจ้าแมวส้มสองตัวที่ถูกต้อนให้จนมุมอยู่ตรงมุมกำแพงจนหนีไปไหนไม่ได้ ก็ทำได้แค่หรี่ตา ก้มหน้า ฟังเธอเจื้อยแจ้วไปเรื่อยเปื่อย ตลอดเวลาทำตัวไร้เรี่ยวแรง ราวกับหมดอาลัยตายอยากในชีวิต