บทที่ 2142 แลกเปลี่ยน

ความคิดของโหวซานเริ่มจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลแล้ว

หม่าเหล่าเกินทั้งขำทั้งโมโห เขายกมือขึ้นทำท่ากดอากาศเบาๆ เพื่อหยุดความคิดที่กำลังจะเตลิดของอีกฝ่าย

"นี่นายคิดอะไรอยู่เนี่ย? กินยาดองก็เพื่อบำรุงร่างกายนะ ไม่ใช่เพื่อมาทรมานตัวเอง คนแถบภูเขาอย่างพวกเรามีกฎเหล็กในการดองเหล้าบำรุงร่างกายอยู่ข้อหนึ่ง คือเลือกโสมอายุกลางๆ ไม่เลือกโสมแก่ เลือกโสมฤทธิ์ปานกลาง ไม่เลือกโสมฤทธิ์แรง โสมอายุสิบยี่สิบปีมันยังอ่อน ฤทธิ์ยาก็จะบางเบาจืดชืดไป แต่ถ้าเป็นโสมป่าอายุห้าหกสิบปีขึ้นไปก็ตรงกันข้ามเลย ฤทธิ์ยามันจะดุดันรุนแรงเกินไป"

"โสมแก่เขาเอาไว้ฝานเป็นแผ่นอมใต้ลิ้นเพื่อยื้อชีวิตคนใกล้ตายต่างหาก ขืนเอามาดองกับยาฤทธิ์แรงอย่างกระดูกเสือกับองคชาตเสืออีก เบาะๆ ก็ร้อนใน คอแห้ง เลือดกำเดาไหล นอนไม่หลับทั้งคืน หนักหน่อยก็เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน ใจสั่น ปวดหัว เวียนหัว คนธรรมดารับไม่ไหวหรอก มันจะเป็นการดึงพลังชีวิตมาใช้แบบฝืนธรรมชาติ พอหมดฤทธิ์ยา ร่างกายก็จะทรุดโทรมอ่อนเพลียไปอีกหลายวันเลยนะ"