บทที่ 319 นี่แหละคือช้าง!

ย้อนกลับไปสมัยที่หลี่เซี่ยงตงเรียนจบมัธยมต้นแล้วต้องเข้าร่วมขบวนการ "ลงชนบท" นั้น ไม่มีการจัดสรรให้ไปที่ใกล้บ้านแต่อย่างใด ใครที่ดวงดีได้ไปสังกัดกองพลก่อสร้างและผลิตถือว่าเป็นพวกมีบุญวาสนาที่สุด

แม้เขาจะไม่เคยสัมผัสความลำบากยากเข็ญในชนบทที่ห่างไกลความเจริญ แต่เขาก็เคยได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญจากบ้านข้างๆ มาก่อน

เดิมทีหลี่เซี่ยงตงรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมาก เขากลัวว่าจะต้องไปอดตายหรือเจ็บป่วยล้มตายอยู่ข้างนอก

แต่ภายหลังพอรู้ว่าสถานที่ที่ตัวเองต้องไปคือเขตชางผิง เลือดรักชาติและความฮึกเหิมเปี่ยมล้นก็พุ่งพล่านกลับคืนมาทันที!

ชางผิงนี่แหละดี ถ้าเกิดไม่มีข้าวกินขึ้นมาจริงๆ เดินเท้ากลับบ้านก็ยังไหว!