บทที่ 329 คุยกันหน่อย

หลี่เสี่ยวไห่วิ่งหนีเข้าบ้านไปเพราะงอนที่โดนล้อ ส่วนสองพี่น้องตระกูลโจวพอได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็เห็นว่าดวงดาวบนท้องฟ้าไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหน สู้กลับเข้าบ้านไปกินทับทิมต่อดีกว่า

พอพวกตัวป่วนแยกย้ายกันเข้าบ้านหมดแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีอันไร้ขอบเขตอีกครั้ง

หมู่ดาวระยิบระยับส่องสว่างเจิดจ้า พวกมันดูเหมือนไข่มุก เหมือนโมรา เหมือนใบหน้าขนาดมหึมา...

"เฮ้ๆ~ ตงจื่อ มองอะไรอยู่น่ะ?"

ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ใหญ่โจวย่องเงียบเข้ามายืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าหลี่เซี่ยงตง