บทที่ 395 ลีเฮอ... เฉินโป

ก่อนรถไฟจะเข้าสถานี ระหว่างที่ว่างไม่มีอะไรทำ หลี่เซี่ยงตงจึงเล่าเรื่องที่เว่ยเฉิงเข้ามาตีสนิทให้ฟัง

โหวซานฟังจบก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ ที่บ้านมีพ่ออย่างโหวเจี้ยนเซ่อเป็นเสาหลัก ข้างนอกมีลูกพี่อย่างหลี่เซี่ยงตงคอยดูแล เขาไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขไปวันๆ ก็พอ

ผิดกับจิ้งหรีดซุนที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งมีความคิดต่างจากโหวซานอย่างสิ้นเชิง

"เจ้าหนูทั้งสองจำคำลุงไว้ให้ดี มีเพื่อนเพิ่มหนึ่งคนเหมือนมีทางรอดเพิ่มหนึ่งทาง งานแบบพวกเอ็ง ทางที่ดีควรผูกมิตรกับคนในหน่วยงานไว้ให้เยอะๆ เข้าไว้"

"งานที่เราทำมันเปิดเผยไม่ได้ ตอนนี้แค่หวังว่าอย่ามีคนมาขัดแข้งขัดขาก็พอ อีกอย่างเพื่อนเยอะๆ วันดีคืนดีอาจจะมีใครสักคนช่วยเป็นเกราะกำบังให้เราได้ พวกเอ็งว่าจริงไหม?"