บทที่ 414 เชือกกางเกงขาด

เวลาเปรียบเสมือนลาป่า พอได้ออกวิ่งแล้วก็ไม่มีวันหยุดพัก~

ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงวันของวันใหม่ โหวซานกับจิ้งหรีดซุนทานอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว

หลี่เซี่ยงตงนั่งทานข้าวคนเดียวในตู้เสบียง เขากวาดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก เตรียมจะนำกล่องข้าวไปคืนที่หน้าต่างรับคืนภาชนะ

แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น อาเจ๋อที่เพิ่งเดินเข้ามาทานข้าวก็รีบตรงดิ่งเข้ามาหา

ก้นของหลี่เซี่ยงตงเพิ่งลอยจากเก้าอี้ได้แค่นิ้วเดียว ก็ถูกอาเจ๋อกดให้นั่งลงที่เดิม