บทที่ 417 ฉันก็ไม่ไป!

"แกล้งอะไรกัน? พ่อว่าลูกนั่นแหละตัวดี ตุ๊กตาฝรั่งมีตั้งสองตัว แบ่งให้พี่ชายสักตัวไม่ได้เหรอ?"

หลี่เซี่ยงตงเดินเข้าไปจะหยิกแก้มยุ้ยๆ ของหลี่เสี่ยวจู๋ แต่เจ้าตัวเล็กได้กลิ่นปลาเค็มตากแห้งที่มือพ่อ เลยดิ้นหนีไม่ยอมให้จับ กอดตุ๊กตาฝรั่งสองตัวกลิ้งหลุนๆ หนีไปอยู่มุมในสุดของเตียงเตา

เด็กชายซนสองคนยืนเกาะขอบเตียงเตา มองตุ๊กตาฝรั่งตาละห้อย หลี่เสี่ยวโปโตกว่าหน่อย เขาแค่ไม่เคยเห็นตุ๊กตาฝรั่งเลยอยากรู้อยากเห็นเฉยๆ

แต่หลี่เสี่ยวไห่นี่สิ อาการหนัก เขาอยากได้มาตั้งนานแล้ว พอของมาอยู่ตรงหน้ากลับแตะไม่ได้สักนิด

"พ่อ~"