บทที่ 420 เก็บกลับมาอีกคน

แม่เฒ่าหลี่เห็นเหลนตัวน้อยส่งสายตาอ้อนวอนน่าสงสารมาให้ ก็ทำเมินหันไปมองทางอื่น

ชีวิตดีๆ เพิ่งจะเริ่มได้ไม่นาน แกยังไม่อยากรีบตาย อีกอย่างแกยังวางใจเรื่องหลานชายคนเล็กอย่างหลี่เซี่ยงตงไม่ได้...

"อย่าโวยวายไปเลย รีบตามแม่เอ็งไปกินข้าวในห้องเถอะ ไว้วันหลังย่าจะเล่านิทานตีปีศาจญี่ปุ่นให้ฟัง"

แม่หลี่ยิ้มพลางเดินเข้าไปบีบแก้มหลี่เสี่ยวจู๋เบาๆ เทียบกับหลานคนอื่นๆ แล้ว แกกลับเอ็นดูเจ้าตัวป่วนคนนี้ที่สุด

"ปู่ ย่า พ่อ แม่ ฉันพาหลานกลับห้องก่อนนะคะ"