บทที่ 436 อาสามไม่อยู่แล้ว?

ยุคนี้ขาดแคลนปัจจัยการดำรงชีพ ไม่เหมือนยุคหลังที่จะซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่เมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ

เด็กที่โตมาในยุคนี้ บ้านไหนฐานะพอมีพอกินถึงจะมีเสื้อไหมพรมกางเกงไหมพรมใส่ บ้านไหนฐานะยากจนหน่อยก็ต้องทนใส่เสื้อผ้าชั้นเดียวข้ามไปใส่เสื้อกันหนาวหนาเตอะเลย

แต่ถึงจะเป็นบ้านที่มีปัญญาใส่เสื้อไหมพรม ผู้ใหญ่ก็มักจะถักต่อแขนเสื้อและขากางเกงเพิ่มให้ทุกปีตามส่วนสูงของลูกหลานที่เพิ่มขึ้น

ผลก็คือ เด็กส่วนใหญ่พอม้วนแขนเสื้อหรือขากางเกงขึ้นมา ก็จะเห็นไหมพรมหลากสีต่อกันเป็นชั้นๆ...

ดังนั้นหลี่เสี่ยวไห่จึงถือว่าเป็นเด็กที่มีความสุขมากคนหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงกางเกงในไหมพรม แค่ปีนี้ได้ใส่เสื้อไหมพรมกับกางเกงไหมพรมตัวใหม่ ก็พอจะทำให้เขาดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว