บทที่ 459 สมหวังและหยอกล้อ

อากาศวันนี้ดีมาก ช่วงกลางวันแดดเจิดจ้า ท้องฟ้ามีเมฆน้อย ยามพระอาทิตย์อัสดงที่ไม่มีเมฆมาบดบัง แสงสุดท้ายสาดส่องลงบนผิวน้ำทะเล จุดตัดระหว่างขอบฟ้าและผืนน้ำกลายเป็นสีแดงทอง งดงามจนบรรยายไม่ถูก

"สวยจริงๆ!"

โหวซานที่ถอดรองเท้าและพับขากางเกงขึ้นแล้ว ยืนอยู่บนหาดทราย สายตามองตรงไปข้างหน้า

สัมผัสลมทะเลที่พัดผ่านใบหน้า ฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง เคล้าคลอกับทิวทัศน์งดงามตระการตา ไม่ใช่แค่โหวซานที่ดูจนเคลิบเคลิ้ม จิ้งหรีดซุนและอาเจ๋อก็ตกอยู่ในภวังค์เช่นกัน

จิ้งหรีดซุนใช้ชีวิตกว่าค่อนคนในปักกิ่งที่เต็มไปด้วยฝุ่นทราย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทิวทัศน์แบบนี้ ส่วนอาเจ๋อเคยเห็นที่หมู่บ้านตาตอนเด็กๆ แต่ความทรงจำวัยเยาว์นั้นเลือนลาง ไม่ชัดเจนและชำระล้างจิตใจได้เท่ากับการสัมผัสด้วยตาตัวเองในตอนนี้