บทที่ 488 ขอบคุณนะ～

พี่ใหญ่หลี่ถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก...

ร้านขายถ่านหินจะยุ่งที่สุดก็ช่วงหน้าหนาว และยิ่งวันที่หิมะตกแบบนี้ยิ่งยุ่งสายตัวแทบขาด!

เขาฝ่าลมฝ่าหิมะทำงานจนเลิกงาน กลับถึงห้องเช็ดเนื้อเช็ดตัวด้วยน้ำร้อนจนสะอาดกะว่าจะนั่งกอดเตาถ่านผิงไฟให้หายหนาว พอเห็นลูกชายกับลูกสาวไม่อยู่ในห้อง เขาก็เลยจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

แต่บุหรี่ในปากยังสูบไม่ทันถึงสองคำ หลี่เสี่ยวเทาก็วิ่งจู๊ดเข้ามาในห้อง แล้วต่อหน้าต่อตาเขา ลูกชายตัวดีก็กอดม่านนวมกันหนาวที่แขวนอยู่หน้าประตู เหาะลอยละลิ่วออกไปนอกห้องพร้อมม่านทั้งผืน...

ลมตะวันตกเฉียงเหนือหอบเอาเกล็ดหิมะพัดกรูเข้ามาในห้อง ปลุกพี่ใหญ่หลี่ที่กำลังยืนอึ้งให้ตื่นจากภวังค์