บทที่ 512 โหวซานจะมอบของขวัญ

ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย เมื่อเวลาผ่านไปคนกลุ่มนี้ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นแบกปืนกันลงมาเล่นเอง ก็แหม มันคือการแย่งเนื้อกันกินนี่นา ใครจะไปสนเรื่องความเหมาะสม...

ดังนั้นตรอกเมื่อกี้ เมื่อเทียบกับสเกลในอนาคตแล้ว ก็แค่เด็กเล่นขายของเท่านั้น

แต่หลี่เซี่ยงตงรู้ดีว่านี่คือความเจ็บปวดจากการเปิดประเทศของรัฐ ความวุ่นวายเหล่านี้ไม่ช้าก็เร็วจะถูกกระแสธารแห่งประวัติศาสตร์พัดพาหายไป

เขาในฐานะคนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง อย่างมากก็ได้แค่อาศัยจังหวะตามประวัติศาสตร์ ซดน้ำแกงเนื้อสักคำ พอกินเสร็จก็ต้องเช็ดปากให้เกลี้ยง เคี้ยวกลีบกระเทียมกลบกลิ่น

ริมฝีปากไม่มีคราบมัน ปากไม่มีกลิ่นเนื้อ คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องจะได้ไม่รู้ว่าเขาเคยแอบซดน้ำแกงเนื้อมา...