บทที่ 532 สุขจริงหนอเรา～

"ไอหยา มัวแต่ดีใจลืมไปซะสนิท!"

หลิวจื้อเฟิงตบหน้าผากตัวเองดังป้าบ "ตงจื่อ ไอเดียเราน่ะดีนะ แต่คงต้องรอไปก่อน ตอนนี้ทำไม่ได้หรอก"

"ทำไมล่ะครับ? พี่หลิวพูดแบบนี้หมายความว่าไง?"

หลี่เซี่ยงตงถามรวดเดียวสองคำถาม หลิวจื้อเฟิงจึงอธิบาย

"เมื่อหลายวันก่อนหิมะตกหนักจำได้ไหม? ตอนนั้นที่มีการระดมพลกวาดหิมะ ไม่ใช่แค่โรงงานเรานะ ทั้งชาวบ้านแถวนี้ ทั้งคณะกรรมการชุมชน และสำนักงานเขต ต่างก็ขนหิมะมาถมทิ้งจนเต็มบ่อทิ้งเศษหยกไปหมดแล้ว"